Þakklæti

Ég hef ekki bloggað lengi. Ég hef leitt hugann að blogginu af og til síðan síðasta bloggfærsla varð til- hef meira að segja opnað bloggið nokkrum sinnum en ekki getað skrifað staf í einhverju andleysi og almennri þoku.

En hér er ég mætt- eða í það minnsta einhvers konar holdgervingur af mér.

Það er mið nótt og ég var að enda við að leggja yngsta afkvæmið steinsofandi í vögguna sína. Ég virði fyrir mér litla drenginn minn sem er rétt tæplega þriggja vikna og hugleiði hvað ég er í raun heppin með líkamann minn. Hvað ég má vera þakklát fyrir margt og hvað ég á það í raun lítið skilið eftir allt sem á undan er gengið.

Þrátt fyrir veikindin er ég búin að fæða þrjú heilbrigð börn. Fæddi tvö yngstu án deyfinga og rétt náði á spítalann þar sem þau fæddust svo hratt og átakalaust. Hvað gerði ég til að eiga svona góðar fæðingar skilið ? Og hvernig stendur á því að líkaminn minn virkar enn svona vel þrátt fyrir illa meðferð mína á honum ?

Ég er heppin kona, það leikur enginn vafi á því.

Á síðustu meðgöngu þurfti ég að hafa mig alla við til að halda mér á beinu brautinni. Það er ekki auðvelt að vera nýkominn úr átröskunarmeðferð og horfa á magann stækka og líkamann breytast jafnvel þó ég hafi vitað af litla einstaklingnum sem bjó þarna inni. Ég borðaði fyrir hann, gerði allt fyrir hann og hundsaði ósækileg skilaboð eftir fremsta megni.

Nú er hann fæddur og ég held áfram að borða fyrir hann, sinna sjálfri mér fyrir hann. Hann fæddist risastór og hefur þyngst svakalega vel frá fæðingu svo eitthvað er ég að gera rétt. Ég ætla að horfa á börnin mín þegar ég er við það að misstíga mig og hafa í huga hvað það er mikið í húfi. Ég vil halda mjólkinni fyrir litla snúðinn og vera góð fyrirmynd fyrir eldri börnin tvö.

Svo á líkaminn minn líka skilið að fá smá "breik" og vera metinn að verðleikum. Ég er ótrúlega þakklát fyrir þennan líkama í fyrsta skipti í langan tíma. Það virkar allt eins og það á að virka og hann er bara ágætur eins og hann er þó ég sé langt frá því að líta út eins og einhver photoshop gella úr tískublaði. Þetta er bara ég, svona var ég sköpuð.

Ég er enn á mjög viðkvæmu stigi eftir fæðinguna; þetta er tímabilið sem hefur yfirleitt gert mig veikari. Ég er samt reynslunni ríkari í þetta sinn - ég þekki merkin og hef viljann til að setja undir mig höfuðið og "power through" ef á brattann sækir.

Ég er búin að vera vanþakklát. Nú er kominn tími til að vera þakklát.