Hurðarskellirnir og tómleikinn

Ég hef ekki staðið mig við bloggið undanfarið.

Að hluta til má rekja það til þess að ég á orðið auðveldara með að tala og hef því haft minni þörf fyrir að nota skriflegu leiðina. Hins vegar hefur þessi bloggleti líka stafað af depurð, doða og tómleikatilfinningu.

Ég hef verið að bíða eftir því að fá andann yfir mig, ég hef í margar vikur beðið eftir því að finna eitthvað gífurlega jákvætt og uppbyggjandi til að skrifa því ég hef ekki viljað skrifa eitthvað væl á netið sem gefur engum von og hlýju í hjartað ;)

Þessi bloggbjartsýni hefur þó látið á sér standa svo ég verð að moða úr því sem ég hef. Og þetta er það sem ég hef fram að færa; doði, depurð og tómleiki.

Þetta hljómar vafalaust hræðilega. Ótrúlegt en satt- þá er þetta samt jákvætt í bataferlinu. Það er algengt og eðlilegt að upplifa þessar tilfinningar eftir því sem átröskunin verður minni og batinn tekur yfir. Ég er að kveðja átröskunina, sem er búin að vera náinn "vinur" minn og hún skilur eftir sig tómarúm sem ég kann ekki alveg að meðhöndla. Hvað kemur í staðinn fyrir allt sem átröskunin yfirtók á sínum tíma ? Ég segi það stundum að átröskunin læðist á tánum þegar hún kemur en skelli hurðum þegar hún fer.

Núna þarf ég að halda hurðarskellina út. Stinga fingrunum í eyrun og jafnvel söngla og láta sem ég heyri ekki hrópin og köllin og frekjuganginn í Veikgló sem reynir, af veikum mætti, að fá að vera með örlítið lengur. Það er ekki í boði, ég er búin að fá svo mikið meira en nóg.

Nú þarf ég að einbeita mér að því að fylla upp í tómarúmið á nýjan leik. Dusta rykið af gömlum, gleymdum áhugamálum, grafa upp vini mína, leita uppi styrkleika mína og sökkva mér í jákvæða og heilbrigða hegðun. Gefa sjálfri mér séns, sættast við mig eins og ég er. Það er svo sannarlega kominn tími til.