Brothætt

Jafnvel þó batinn sé handan við hornið og öll þessi sjálfsvinna hafi skilað heilmiklum árangri, finn ég jafnframt hvað ég er ennþá brothætt og veik á svellinu.

Ég hef undanfarið verið heima með lasna dóttur okkar og átröskunin bankaði nær samstundis uppá til að minna á sig og biðja mig að koma að leika. Vandamálið er að hún er með eindæmum lævís með langar og beittar neglur sem svíður undan.

Ég áttaði mig ekki á því að ég væri byrjuð að sökkva inn í gamalt hegðunarmynstur og fann mér allar aðrar mögulegar og ómögulegar afsakanir án þess að finnast nokkuð athugavert við það.

Það var ekki fyrr en í dag, þegar ég mætti á Hvítabandið að nýju, að ég áttaði mig. Það var sem blaut tuska í andlitið og ég hef verið pínulítið brotin í dag. Mér fannst óþægilegt að finna hvað þetta er allt viðkvæmt og óstöðugt ennþá og fór að hafa áhyggjur af komandi vikum og mánuðum þegar ég fer að standa á eigin fótum og bera meiri ábyrgð á sjálfri mér aftur. Þá fyrst rífur í og ég get ímyndað mér að það verði erfitt á köflum. En ef ég ræð við þessar breytingar held ég að mér verði flestir vegir færir.

Það er allt í lagi að vera pínulítið brotin stundum. Svo lengi sem ég næ að púsla mér saman aftur og halda áfram.