Að sleppa og þola við

Ég hef stundum talað um það hér á blogginu mínu og í kjötheimum líka, að ég þurfi að læra að sleppa tökunum til að ná almennilegum bata. Ég held ég geti óhikandi sagt að það á við flesta ef ekki alla sem eru á batavegi frá átröskun að það að sleppa tökunum er skilyrði fyrir því að komast á leiðarenda.

Nú hljómar það ekki vel að eiga að sleppa tökunum þar sem stífar reglur og mikið taumhald hefur verið í hávegum haft í jafnvel mörg ár en í þessu samhengi er það jákvæður hlutur.

Nú þarf ég að sleppa og þola við. Þetta eru orðin sem ég þarf að hafa í huga þessa dagana. Ég þarf að leggja traust mitt í hendurnar á fagfólkinu þar sem dómgreind mín er veik á svellinu um þessar mundir. Ég þarf að treysta því að ég verði ekki í frjálsu falli til eilífðarnóns þó ég sleppi og hrapi. Ég hlýt að lenda einhvers staðar og hlýt að geta unnið mig upp frá þeim punkti.

Það má vera að ég sprikli og góli og gargi á leiðinni niður en það er allt í lagi. Svo lengi sem ég þori að sleppa. Ég gæti orðið smeyk- lofthrædd, jafnvel gripin skelfingu en ég verð að trúa því að þegar ég lendi, muni ég vera í heilu lagi. Það er nefnilega ekkert sem segir að ég verði alltaf í heilu lagi ef ég tek ekki skrefið til fulls og leyfi mér að sleppa tökunum. Henda reglum og stjórnsemi og gagnrýnisröddum út um gluggann, draga djúpt andann - og sleppa.

Þetta er hægt. Erfitt, en gerlegt. Ég held ég geti þetta þó ég sé hrædd - nánast skelfingu lostin.