Í fullum blóma..

Síðastliðinn fimmtudag, fyrir næstum sléttri viku, fengum við athyglisvert verkefni í listmeðferðinni á dagdeildinni.

Við fengum leirklump í hendurnar og okkur var ætlað að leira eitthvað sem gæti verið tákn fyrir okkur. Í fyrstu kom þögn og undrun fyllti svip flestra í listmeðferðarherberginu áður en við byrjuðum, ein af annarri að leira, ansi þöglar og hugsi.

Mér fannst þetta kjánalegt verkefni í fyrstu og ég var alveg hörð á því að ég gæti ekki mögulega leirað nokkuð sem gæti verið tákn fyrir mig. Eygló, sem sífellt er að bogna og brotna.

Ég veit að ég var ekki ein um þessa hugsun því við byrjuðum flestar að flissa vandræðalega eða fussa og sveia og hrista höfuðið yfir þessu óskiljanlega verkefni sem okkur hafði verið falið. Þegar upp var staðið höfðum við þó allar leirað einhvern hlut og merkingarnar voru hver annarri dýpri og flottari ! Þetta gátum við þrátt fyrir að hafa ansi takmarkaða trú á eigin getu!

Ég leiraði gamalt tré með kræklóttum og ójöfnum greinum en gildum, stöðugum stofni. Ég viðurkenni það fúslega að ég fékk nettan kjánahroll þegar kom að því að ég þyrfti að útskýra fyrir hinum merkinguna á bak við þetta undarlega skapaða tré (sem fór, vel að merkja, aftur í leirklumpinn að tímanum loknum, þarf líklega ekki að útskýra nánar hvers vegna!!).

Ég held ég geti nefnilega stundum líkt mér við gamalt tré. Ég hef beyglast og svignað og ég hef brotnað og ég hef fellt blöðin og fölnað. En ég lifna alltaf aftur við - ég styrkist, laufgast og vakna til lífsins með reglulegu millibili. Ég á mér fastar og öruggar rætur sem er tákn fyrir fjölskylduna mína og allt fólkið mitt og í mér búa allskonar dýr því það er oft heilmikið líf í mér líka.

Þar hafið þið það, gott fólk. Ég er gamalt tré. Að mér látinni verður líklega nóg að skera mig í tvennt og telja árhringina til að finna út lífaldurinn.. ;)

Hafið það gott og takk fyrir að lesa bullið í mér- mér þykir ótrúlega vænt um það. Komment eru líka alltaf vel þegin.

Knúsur

Eygló sem er að laufgast !