Operation Panama

Fyrir stuttu sat ég og las Ferðin til Panama fyrir drenginn minn. Þetta er svo yndisleg bók, svo látlaus og saklaus með stórkostlegan boðskap sem er ekki troðið upp á lesandann á neinn hátt. Lítil saklaus dýr leggja upp í langferð til að setjast að í landi þar sem allt á að vera fullkomið. Eftir að hafa gengið í stóran hring enda þau heima aftur og eru hvergi ánægðari. Þetta er bara nákvæmlega það sem er svo oft að gerast..við erum með allt sem við þurfum beint fyrir framan okkur! :)

Nú hef ég lagt upp í mína langferð og ferðinni er heitið til Panama þar sem allt er svo gott. Ég þarf að ganga þennan klassíska hring í heimahögunum, einungis til þess að enda aftur á upphafsstaðnum og sjá hvað allt er gott nákvæmlega þar sem ég er stödd núna. Í rauninni held ég að ég sé nú þegar hálfnuð í ferðalaginu, nú þarf bara að setja í sig kraft og klára dæmið til að geta komið aftur heim og notið alls upp á nýtt.

Þið skiljið líklega ekkert hvert ég er að fara með þetta blogg, enda ekki von þegar fólk talar svona í kringum hlutina eins og ég er að gera núna. Mér fannst þessi Panamapæling bara svo heillandi að nú kalla ég meðferðina mína "Operation Panama".

Í einn og hálfan mánuð hef ég verið í dagdeildarmeðferð við átröskun. Nú er ég hálfnuð í þessu prógrammi, einn og hálfur mánuður er eftir og mér miðar vel á leið minni. Þetta var erfitt..og er ennþá erfitt. En ég finn batann koma hægt og bítandi og viljastyrkinn aukast með hverju andartaki. Ég er í hóp með nokkrum hressum konum og meðferðaraðilarnir eru allir frábærir og á hverjum virkum degi vinnum við sigra, klifrum yfir ýmsar hindranir og peppum hvora aðra upp.

Þetta er ótrúlega gefandi og styrkjandi en líka krefjandi og erfitt. Það er engin leið að lýsa því hvað svona vinna getur gert mann þreyttan, það er líklega besti lærdómurinn að finna það á eigin skinni.

Þessa dagana hef ég verið að átta mig á því hvað ég hef í langan tíma verið hörð við sjálfa mig og gert óraunhæfar kröfur til mín. Óraunhæfar kröfur bjóða upp á að mér mistakist og finnist ég þar af leiðandi frekar mislukkuð. Þetta er eilífur vítahringur sem ég er tilbúin að rjúfa núna. Hingað og ekki lengra.

Það er svo mikið meira í lífinu sem mig langar að einbeita mér að. Mig langar að sinna áhugamálum og gera eitthvað skapandi, nostra enn meira við börnin mín og njóta lífsins með manninum mínum og vinum mínum og fjölskyldumeðlinum. Það er svo gott að langa, þá veit ég að ég er til og að ég er á lífi. Þá veit ég að ég hef einhvern vilja þarna undir veiku konunni sem á einhverjum tímapunkti braust fram. Nú er ég að skilja við þessa veiku konu og skilnaðarferlið gengur vel.

Ég hef verið svolítið tætt undanfarið- það má segja að ég hafi upplifað allar árstíðirnar í röð suma dagana en það er ekki alltaf þannig. Ég hef verið reið, döpur, kvíðin, pirruð, ánægð, spennt, glöð, jákvæð, neikvæð, bjartsýn, svartsýn... eins og allir- ég hef bara skipt ansi ört á milli þessara tilfinninga sem er ekkert sérlega jákvæður kostur í fari manneskju. En á þessum tímapunkti er það eðlilegt. Smám saman kemst jafnvægi á þetta tilfinningarót- samhliða heilbrigðum fæðuvenjum og því að ég verði sáttari við sjálfa mig.

Ég er farin að sjá glitta í sjálfa mig undir öllu þessu drasli sem liggur á yfirborðinu og ég er hreint ekkert eins slæm og ég hélt. Ég er bara venjuleg ung kona, ekkert verri en allir hinir :) Það er mikið gott að upplifa þá tilfinningu- það er ekkert slæmt að geta elskað sjálfan sig.. það er í raun skilyrði. Geti ég ekki elskað sjálfa mig þá mun ég líklega aldrei hafa trú á því að ég sé einhvers megnug.. og þar af leiðandi mun ég aldrei reyna að takast á við neina hluti. Hversu spennandi er það ? ;)

Eins og ég sagði áður, þá er ég líklega hálfnuð- jafnvel komin aðeins lengra en það. Ég borða reglulega, þyngist hægt og bítandi og hlúi að sjálfri mér. Gríp í útréttar hendur og geri allt til að ná bata. Ég er farin að hlakka til að koma aftur heim, kannski pínulítið veðurbarin með blöðrur á fótunum- en fullkomlega sátt :)

No worries - það verður engin veikindafýla af þessu bloggi þó ég hafi ausið svona hressilega úr mér núna - það er bara svo gott að koma þessu frá sér.

Love you all :*

Knúsur

Eygló