Um niðurrifshugsanir og aðra lesti

Þó ég óski engum þess að líða illa er það ákveðin huggun fyrir mig að finna að ég er ekki ein. Að finna það að aðrir eru að ganga í gegnum svipaða hluti og upplifa samskonar tilfinningar og ég er ótrúlegur stuðningur. Þess vegna er meðferðin mín svo mikil snilld. Það gefur líka svo mikla von að horfa á þær sem eru komnar skrefinu lengra og fylgjast með batanum hjá þeim, því oft er svo erfitt að greina framfarir hjá sjálfum sér.

Ég á nefnilega oft svo ósköp erfitt með það að greina framfarir hjá sjálfri mér. Ég get samt núorðið litið til baka og séð það svo greinilega að ég er á allt öðrum stað en ég var fyrir 3 mánuðum. Fyrir 3 mánuðum var ég þrjósk og þver, enn í afneitun og lokaði öll ljótu leyndarmálin mín einhvers staðar inní mér. Það var vondur tími. Nú er ég að æfa mig í að tala.

Ég finn það að ég á enn töluvert langt í land, sérstaklega hvað varðar það að tala og segja frá. Þess vegna hefur bloggið gefið mér mikið því mér lætur oft svo mikið betur að skrifa mig frá því sem er að brjótast um í kollinum mínum. Með því svo að setja hugsanir mínar á veraldarvefinn er ég að opna á þetta alltsaman- skella öllum leyndarmálunum upp á borðið og kjafta frá. Þetta er mín leið og hún hjálpar mér. Ég veit hún hentar ekki öllum en hún hentar mér afar vel. Það er svo mikilvægt að finna upp sínar eigin hjálplegu leiðir, því enginn þekkir mig eins vel og ég sjálf.

Í vikunni vorum við á dagdeildinni með fræðslu fyrir starfsfólkið þar sem við fjölluðum um eigin bata og okkar sýn á sjúkdómnum. Það var svolítið skrítið að reyna að fræða fólk sem er sprenglært um þennan sjúkdóm en mér finnst þetta samt sniðugt framtak. Ekki hvað síst fyrir okkur sjálfar (dagdeildarkonurnar) því við sáum það enn og aftur, svart á hvítu að átröskun getur hent hvern sem er og sjúkdómurinn er lúmskur og hefur ótal birtingarmyndir. Við erum ekkert ófullkomnari en hver annar- við veiktumst en erum allar á batavegi og erum búnar að standa okkur vel.

Við skiptumst á að tala og þegar röðin kom að mér varð ég að lítilli stelpu í blöðrupilsi og lakkskóm. Ég fann hvernig ég roðnaði og blánaði og hvað mér fannst erfitt að tala- kjafta frá. Eftir á reif ég mig niður fyrir það að hafa talað lítið, ekki staðið mig nógu vel, ekki verið nógu málefnaleg, ekki nógu skipulögð, ekki nógu, ekki nógu.. Þessi niðurrifsstarfsemi er enn virk þó ég kunni betur að skrúfa fyrir flæðið núorðið. Ég má samt aldrei gleyma mér, ég þarf að vera vakandi fyrir þessum hugsunum því ég veit að þær eru ekki hjálplegar.

Ég kom þó að setningunni minni sem ég hef á "replay" í höfðinu þessa dagana: " Ég fæddist ekki með átröskun og ég ætla ekki að deyja með átröskun". Þetta er bara tímabil í lífi mínu og ég á eftir að takast á við svo ótal margt annað og áreiðanlega upplifa skemmtilega hluti að þessari vinnu lokinni.

Þetta verður allt í lagi. Og þó ég geti ekki talað mikið upphátt, þá get ég skrifað. Þess vegna skrifa ég og skrifa.. og það veitir mér styrk að vita að einhver lesi bloggið - því þá er ég þrátt fyrir allt að kjafta frá :)

Njótið aðventunnar, vinir mínir stórir og smáir

Gló