Um konuna í speglinum

Það er kona í speglinum mínum á ganginum. Ég hef verið vond við þessa konu í langan tíma. Ég hef rakkað hana niður fyrir allt sem miður fer og skellt skuldinni á hana hvenær sem færi gefst.

Ég hef ekki viljað taka gagnrýnisgleraugun af nefbroddinum til að skoða þessa konu í réttu ljósi. Í gegnum tíðina hefur mér þótt betra að skoða hana í rökkrinu og ímynda mér hitt og þetta sem ég þykist sjá, vita og skynja.

Nú er komið gott af þessari hegðun og tími til kominn að kveikja ljósið og opna augun. Ég sé konu sem stundum er sterk og stundum brotin og kramin. Ég rýni í hverja áhyggjuhrukku og skoða líka broshrukkurnar og pínulitlu, næstum ósýnilegu freknurnar á skjannahvítri húðinni. Ég skoða hárið, andlitsdrættina, líkamann í heild og geri mér far um að hugsa jákvætt um það sem ég sé, líklega í fyrsta skipti í mörg ár.

Ég þarf nefnilega að temja mér aukið umburðarlyndi gagnvart þessari konu. Hún má fá eina bólu án þess að allt sé ónýtt. Hún má misstíga sig og hún þarf ekki að gera allt alveg 100% til að hlutirnir verði í lagi. Hún má vera mannleg, finna til, njóta lífsins og gera það sem hana langar til. Núna ætla ég bara að skoða þessa konu í speglinum þegar mig langar að gera hana fína eða hrósa henni.

Ég geri mér grein fyrir því að þessi kona sem stendur fyrir framan mig er ekki hluti af mér, hún er ég sjálf. Og allt sem er rotið innra með mér er sjúkdómurinn sem ég vinn hörðum höndum að við að útrýma fyrir fullt og allt.

Ég má vera til. Og þið öll líka.