Hold mitt og blóð

Stundum hef ég fengið það á tilfinninguna að ég hafi ekki afrekað neitt sérstakt í lífinu. Ég hef hugsað um öll árin sem hafa liðið og fundist eins og ég ætti að vera búin að gera eitthvað meira á þessum rúmu 30 árum sem ég hef lifað. Þá horfi ég á börnin mín. Þessi frábæru og fallegu eintök sem ég gekk með og fæddi í þennan heim. Börnin sem erfðu ýmislegt frá mér og föður sínum. Þá man ég að ég hef gert ýmislegt á þessum árum sem ég hef lifað. Ég hef verið mamma í 8 ár og það hefur verið lærdómsríkt, erfitt, gefandi, stundum stressandi en ákaflega skemmtilegt líka.

Þau eru öll svo lík en á sama tíma svo ólík. Hvert með sinn karakter og það er yndislegt að sjá þau læra að fóta sig í lífinu.

Ísak Aron er frumburðurinn okkar. Hann er 8 ára í dag og mér finnst ótrúlegt til þess að hugsa að svo langur tími sé liðinn síðan við urðum foreldrar í fyrsta skipti.

Ég man hvað Anton keyrði hægt heim af fæðingardeildinni, varkár faðir með glænýjan einstakling í bílnum. Á þeirri stundu urðum við fullorðin, lærðum að sinna öllum þáttum er lúta að uppeldi lítils barns. Vaka á nóttunni þegar hann var lasinn, hitta barnalækna, mæta á foreldrafundi og svo framvegis. Nú er hann að verða að ungum manni, farinn að spá svo mikið í lífið og tilveruna, hafa sjálfstæðar skoðanir og æfa handbolta af miklum móð. Hann er stóri drengurinn okkar sem stundum er lítill. Drengurinn sem leiðir mömmu sína en sleppir takinu þegar vinir hans nálgast. Litli drengurinn sem finnst gott að fá tánudd frá mömmu og eiga kósýkvöld með foreldrum sínum um helgar. Stóri drengurinn sem sendir sms og hlustar á rokktónlist.

Ísak Aron er sveimhuginn í barnahópnum okkar, dreyminn og gleyminn og stundum á annarri plánetu. Ótalmargar húfur og vettlingar hafa glatast og einu sinni kom hann allt of seint heim úr skólanum vegna þess að hann festi skóinn sinn uppi í tré. Snillingur út í gegn !

Í honum er ekkert vont bein, hann finnur til með þeim sem minna mega sín og er oftast tilbúinn að fórna sér fyrir þá. Lítil börn og dýr eiga hjá honum öruggt skjól. Elsku litli stóri strákurinn okkar.

Agnes Harpa er miðjan okkar og eina stelpan í hópnum. Hún skaust í heiminn á methraða, foreldrum sínum og ljósmóður til mikillar undrunar. Við mættum upp á fæðingardeild eldsnemma morguns, nokkuð róleg og yfirveguð og óraði ekki fyrir því að svo stutt væri í dömuna sem var fædd klukkutíma síðar. Hún fæddist 2 vikum eftir settan dag en þegar fæðingin fór af stað, gekk allt á ógnarhraða. Það er svolítið lýsandi fyrir Agnesi Hörpu. Þegar hún vindur sér í hlutina gengur það hratt og örugglega.

Hún er klárlega stríðnispúkinn í hópnum. Hún veit fátt skemmtilegra en að stríða og ærslast og er nánast alltaf í góðu skapi. Dillandi hláturinn getur brætt hvaða ísjaka sem er og hún hefur fengið mestu fýlupúka til að brosa til sín úti í búð. Enda þarf hún að heilsa upp á alla og senda þeim bros.

Það er yndislegt að vakna með Agnesi Hörpu. "Ég er vöknuð, mamma mín" er jafnan hvíslað mjúkri röddu og þá er sólin komin upp. Agnes Harpa er tilbúin að takast á við nýjan dag. Vill fléttur eins og Lína eða tíkarspena eins og Fíasól og skundar tindilfætt inn í daginn.

Jakob Hrafn er yngstur. 6 mánaða kútur sem spannar alla tilfinningaflóruna á hverjum degi. Hann getur orðið svakalega kátur, ægilega sár og bálreiður á sama klukkutímanum en um leið og hann brosir aftur er það gleymt og grafið. Jakob Hrafn fæddist stór og er ennþá að flýta sér, vill gera allt á tvöföldum hraða og það er í takt við fæðinguna. Hann fæddist á ógnarhraða og allt gekk svo vel. Nú er hann 6 mánaða með 6 tennur, farinn að borða og æfir sig þessa dagana í að sitja.

Það er yndislegt að vakna til hans snemma á morgnana og taka hann uppí, finna heitan og mjúkan líkamann sprikla undir sænginni. Gefa honum að drekka og strjúka dúnmjúkan kollinn. Svo sofnar hann aftur og sefur fram á hádegi.

Það eru forréttindi að fá að taka þátt í uppvexti barnanna sinna. Og ef þetta er væminn pistill, þá er það í lagi. Mér finnst það bara við hæfi að verða svolítið væminn þegar maður skrifar um það allra besta sem maður á.