Í aðgerðarleysinu..

Ég er svo ótrúlega flöt um þessar mundir. Ég get næstum séð eyðimerkurrunnana fjúka framhjá í galtómum huganum, svo flöt og innihaldslaus er ég.

Ég hef ekkert getað skrifað af viti í þónokkurn tíma. Ég bara stari á auðan tölvuskjáinn eða snjóhvítan pappírinn og ekkert gerist. Næstum eins og eitthvað hafi bara gefið upp öndina innan í mér.

Það er samt ekkert að - ég held að skýringin felist í því að ég hef hangið of mikið heima og verið aðgerðarlaus í of langan tíma. Börnin hafa skipst á að vera lasin eins og algengt er á þessum pestarmánuðum ársins og ég hef því haft fá tækifæri til að fara út, láta til mín taka, og bara vera.

Þá banka upp gamlar hugsanir, gamlir draugar. Mikið get ég orðið þreytt á þeim.. hafa þeir ekkert annað að gera en að vera bankandi í mig í sífellu ?!

Fyrr en varir hef ég haft of mikinn tíma til að láta mér leiðast, velta mér upp úr hinu og þessu og spírallinn fer í gang. Ég þarf að gæta mín, það er svo auðvelt að sogast með og það er svo ótrúlega auðvelt að leyfa sér það ; fljóta bara með eins og viljalaust verkfæri og fyrr en varir er allt orðið um seinan. Þá hefst allt ruglið upp á nýtt og ég er komin á byrjunarreit. Nenni ég því ?

Áður en ég veit af getur kökusneið.. eða brauðsneið, ef því er að skipta, orðið eitthvað allt annað en saklaus kökusneið. Og ef ég gæti ekki að mér, gæti súkkulaðistykki orðið haldreipi mitt.. eða versti óvinur minn. Allt út af því að ég hafði ekki nógu mikið af spennandi hlutum fyrir stafni ! Svona virkar sjúkur hugur minn ; ég er veik á svellinu þó ég sé réttu megin við þessa hárfínu línu. Ennþá.

Og hvað get ég gert ? Það er nefnilega ekki nóg að ég átti mig á þessu og þykist skilja það, ég þarf líka að takast á við það. Það er svo mikið auðveldara að segja hlutina en horfast virkilega í augu við þá. Ég hef val um það að hanga heima eða fara út, nú þegar börnin eru orðin hress. Hvort vil ég hanga heima á náttbuxunum og velta mér upp úr eigin eymd og volæði eða henda mér í fatalarfa og fara út í dagsbirtuna ? Jafnvel þó það sé bara einn hringur með vagninn.

Ég hef val. Ennþá.