Vængbrotin!

Ég vaknaði í nóttinni og skutlaði mínum ástkæra Antoni í flug. Hann er að fara á námskeið á vegum vinnunnar í örfáa daga og svo fæ ég hann aftur heim til mín. Það var þó ekki að sjá á ýktum viðbrögðum mínum. Ég lét eiginlega meira eins og ég væri að skutla honum í stríð í Víetnam og ætti ekki von á því að hitta hann heilan á húfi framar, svo mikil var dramatíkin! Ég hef bara aldrei vitað annað eins.

Auðvitað elska ég manninn minn rosa mikið og hann er líka besti vinur minn og hann hefur alltaf staðið sem klettur við bakið á mér..en þetta var kannski aðeins over the top.

Enda hringdi grey Anton í mig þegar ég var á leiðinni heim frá Keflavík og sagði "ástin mín, þetta er eitthvað sem við eigum eftir að hlæja að eftir nokkra mánuði!".

Og vitiði.. ég held það sé rétt hjá honum. Ég ætla að skella skuldinni á hormónana.