Prívatpartar?

Það er svolítið skondið hvað allir prívatpartar verða að almenningseign á meðgöngu og eftir fæðingu.

Á meðgöngunni klappar fólk gjarnan á vömbina á ófrískum konum, aðdráttaraflið er slíkt að jafnvel ókunnugt fólk finnur sig knúið til að snerta og strjúka. Sem betur fer er ég ekki ein af þeim sem átti erfitt með að höndla svoleiðis.

Eftir fæðingu verður þetta hálfu verra. Það byrjar auðvitað með því að ljósmóðir starir upp í guðslukkuna á konugreyjunum, og oft koma læknar eða aðstoðarfólk þarna við sögu líka. Svo er öllu tjaslað saman með nál og "tvinna" að athöfn lokinni en þar með er ekki öllu lokið. Næstu daga taka við ýmsar skondnar spurningar er varða klósettferðir og annað sem maður myndi seint flokka sem almennt umræðuefni í daglegum samskiptum.

Svo eru það brjóstin. Ég var svo heppin að fá sýkingu í annað brjóstið og þurfti að leita aðstoðar. Mér fannst það pínulítið fyndið að sitja á stól á meðan brjóstið á mér var skoðað með stækkunargleri (hversu lítil þurfa þau annars að vera til að skoðunin þarfnist stækkunarglers?) og get ekki beint sagt að þetta hafi verið Kodak-moment.

Það fyndnasta við þetta allt er samt það að einhvern veginn verður manni alveg sama að lokum. Á einhverjum tímapunkti hættir maður að hafa áhyggjur af því að þurfa að vippa út túttunum á kaffihúsi til að seðja hungur litla undursins (já smá væmið kannski. En who cares..).