Komnar heim

Takk fyrir kveðjurnar, æðislegt að sjá hvað margir voru að hugsa til okkar!

Ég vaknaði klukkan eitt aðfaranótt mánudags með verki og var ekki einu sinni viss um að þetta væru hríðir, andaði mig í gegnum hvern verk en var einhvern veginn ekki alveg að kaupa það að ég væri loksins að mjatla af stað. Ég var því bara róleg, lagði kapal í tölvunni og spjallaði við vinkonu á msn til klukkan 4 hehe. Þá voru verkirnir orðnir ansi harðir og bara 1-2 mínútur á milli. Þá ákvað ég að vekja Anton sem hentist framúr þegar hann sá hvað ég var farin að fá verkina ört. Við fórum í sturtu og Anton hringdi svo upp á deild og lét vita af okkur.

Við vorum komin upp á deild klukkan korter í 5 þar sem ég var mæld með 6 í útvíkkun og sett í monitor. Ljósan var frekar róleg, sagði að ég væri langt komin í fæðingu en talaði samt um að sprengja belgina kannski síðar. Það er skemmst frá því að segja að þegar fyrsta kollhríðin kom var ég enn í gallabuxum! Anton þurfti að koma mér til bjargar og redda því og svo vippaði ég mér upp í fæðingarrúmið og átti hana á korteri eða svo. Ég þurfti að taka gjörsamlega á öllu sem ég átti þar sem hjartslátturinn féll svo hressilega hjá skottu og kalla þurfti til lækni. Þegar læknirinn hins vegar kom lá skotta litla hágrátandi á bringunni minni, rúmar 16 merkur og 54 cm. Ég fékk engar deyfingar þar sem það gafst hreinlega ekki tími í það. Skal alveg viðurkenna að þetta var vont en samt gaman að hafa prófað þetta gjörsamlega lyfjalaust.

Ljósan sagði einmitt : "Ég vissi alveg þegar þið komuð að þú yrðir búin fyrir hádegi..en að þú yrðir búin að eiga klukkutíma eftir að þú komst datt mér ekki í hug!"

Skotta fæddist í framhöfuðstöðu svo þrýstingurinn var GÍFURLEGUR og ástandið eftir því, ég rifnaði bara lítið samt og var saumuð 3 spor en ég er svakalega eftir mig og á erfitt með gang en þetta kemur. Hún er dugleg að drekka, vill helst vera á brjóstinu eða að kúra í fanginu hans pabba síns 24/7 og skoða heiminn. Við erum afskaplega ánægð með þessa nýju viðbót í fjölskylduna okkar og Ísak er mjög stoltur stóri bróðir

Við lilla "sváfum" á spítalanum í nótt en feðgarnir voru heima og sóttu okkur svo í morgun. Við vorum í herbergi beint fyrir utan Hreiðrið þar sem Hreiðrið var fullt..ömurlegt herbergi því það voru svo mikil læti í lyftunni hinum megin við vegginn og svo var einhver dyrabjalla sem hringdi inn á herbergið til okkar alla nóttina. Sennilega leggja hjúkkurnar sig þarna þegar það eru ekki svona margir. Það var því lítill svefnfriður en við notuðum tímann til að kúra saman og horfa á hvora aðra í staðinn.

En já þetta er orðið allt of langt, ég ætla að henda inn þessari færslu á helstu staði á netinu hehe. Anton tók fullt af myndum (m.a þessa sem hann setti á bloggið) og þær koma vonandi bráðum inn.

Kveðja, Eygló ; stolta og þreytta mamman