Endajaxlatakan blessaða veldur því að ég ervakandi á furðulegustu tímum. Sem er ágætt að sumu leyti, svona svo að maður reyni að líta á björtu hliðarnar. Jú, ég til dæmis bætti metið mitt í collapse, mest ávanabindandi leik allra tíma.

Ég sé samt svolítið eftir fríinu mínu, bara 4 virkir frídagar eftir. En það verður svosem fínt að fara að vinna aftur, og svo tekur skólinn bráðum við. Að vísu nenni ég ekki að byrja í skólanum strax þó það verði gaman að hitta flesta aftur. Svo verður spennandi að sjá hvort það kemur nýtt fólk í bekkinn og svona, alltaf eitthvað um það, og svo eru jú einhverjir sem snúa ekki til baka. Ég veit allavega um tvo bekkjarfélaga sem eru ekki lengur í bekknum. Nei þrjá.

Þetta er að verða ansi hreint slappt blogg sem inniheldur mestmegnis raus um ekki neitt. Merkilegt hvað það er hægt að skrifa mikið um alls ekki neitt.