Mamma ársins

Þrátt fyrir það að upp sé runninn ágætis laugardagur ætla ég að leyfa mér að blogga um síðasta sunnudag, semsagt fyrir akkúrat 6 dögum.

Hann elskulegi afi Diddi átti afmæli svo við Ísak ákváðum að skella okkur til þeirra í sumarbústaðinn í smá afmæliskaffi í tilefni dagsins. Sá stutti færði afa sínum rósavönd og rosalega krúttlega höfuðfætlu-mynd af afa Didda. Anyways.. Svo var komið að því að halda heim á leið og ég ætlaði sko aldeilis að vera tímanlega í því svo drengurinn kæmist í sunnudagsbaðið og í bælið á skikkanlegum tíma.

Eftir að hafa knúsað og kysst alla bless, smelli ég drengnum í bílstólinn og festi hann rækilega. Svo skelli ég veskinu mínu og bíllyklinum í farþegasætið frammí og lendi svo á smá kjaftatörn. Bílhurðunum er lokað og í því læsir helv... bíllinn sér! Og semsagt..barnið (pikkfast í stólnum) og lykillinn læst inni!

Nú upphófust svaka læti og tilburðir, allir að reyna að hugsa upp einhverjar hugmyndir, dýrka upp lásinn (sem var nota bene vonlaust á svona rafmagnsdrifnum hurðum), reyna að láta krakkann losa sig úr stólnum (sem var líka vonlaust) og fleira sem var mis gáfulegt. Að lokum bað ég pabba að hringja á lögguna því ég sá fram á að þetta gengi ekki upp svona.

Löggan kom á hraðri siglingu, tveir hraustlegir karlmenn í einkennisbúningum og eftir smá þankahríð ákváðu þeir að spenna upp hurðina með skrúfjárni og læða vír inn í bílinn. Eftir talsverða fyrirhöfn og tilheyrandi spennu, náðu þeir að krækja í lykilinn sem svo var réttur til litlu hetjunnar minnar. Hann ýtti svo á fjarstýringuna og var þar með orðinn laus! Þetta tók 2 tíma og ég er mest hissa á því hvað drengurinn minn var rólegur..enda svosem ekki annað hægt þegar maður á svona klaufska mömmu sem sífellt lendir í vandræðalegum mómentum.

Ef þið sjáið einhvers staðar auglýsingu um tilnefningu á mömmu ársins þá held ég svona ykkur að segja að ég kæmi sterklega til greina... (eða ekki?).

Hugrún frænka var með myndavélina á lofti, ég smelli myndunum inn þegar mér hafa borist þær með rafpósti.