Ég á mér draum

Þó ég komist ekki með tærnar þar sem Martin Luther King hefur hælana á ég mér draum, líkt og hann. Eða reyndar á ég mér marga drauma. Ég hnýt um þessa drauma eftir því sem ég hlúi betur að mér. Þeir dúkka upp þegar ég hef sinnt mér vel en þegar verr gengur, er eins og þeir falli undir lag af ryki og gleymist um stundarsakir.

Ég á misgóða daga. Haustið og veturinn er ekki minn tími. Ég verð döpur og á erfitt með að ráða við einföld verkefni. Hlutirnir vaxa mér í augum og mér finnst þeir óyfirstíganlegir. Ég veit samt betur núorðið. Ég veit að ég þarf bara að setja undir mig höfuðið og halda áfram og hugsa um það sem skiptir máli. Einbeita mér að draumunum mínum en á sama tíma að fara ekki framúr sjálfri mér.

Ég er enn að reyna að útrýma eilífu samviskubiti og fullkomnunaráráttu. Ekkert sem ég geri hefur verið nógu gott ef það er ekki fullkomið. Og þar sem fullkomnun er afstætt og fjarlægt hugtak hef ég aldrei náð þessari fullkomnun. Sem, eins og ég hef oft skrifað áður um, verður þess valdandi að ég verð aldrei ánægð.
Ég er heima með lasið barn. Dóttir mín er á fjórða degi veikinda en á undan veikindum hennar átti litli bróðir hennar góða veikindarispu sem maðurinn minn tók að mestu á sig. Það þarf því ekki að spyrja að því að samviskubitið er að éta mig lifandi. Ég get ekki farið með barnið veikt í leikskólann en líðu eins og ég sé að svíkjast um og skrópa og að allir séu í vandræðum vegna þess að ég mætti ekki til vinnu. Það er fyndið í ljósi þess að, eins ómöguleg og mér finnst ég vera,  þá lít ég greinilega á að ég sé ómissandi !

Þegar fullkomnunaráráttan og minnimáttarkenndin skipar svona stóran sess er erfitt að elta drauma en ég ætla að gera það samt. Ég tek bara hænuskref.

Nú er ég byrjuð á kvöldnámskeiði hjá Endurmenntun HÍ. Anton minn var svo sniðugur að gefa mér námskeiðið í afmælisgjöf og þar með henda mér út í djúpu laugina. Fyrsta kvöldið var ég skjálfhent með lemjandi hjartslátt. Næsta kvöld var auðveldara og ég talaði meira að segja fyrir framan allan bekkinn ! Ég nýt þess að komast út á kvöldin og læra um ritstörf, tala um ritstörf og æfa mig í því að skrifa. Það er ótrúlega gefandi að sinna því sem maður hefur brennandi áhuga á. Ég mæli sterklega með þessu við ykkur öll !

Ég þarf ekki að vera efni í fullkomið metsöluskáld eða rithöfund. Ég geri bara mitt besta og ætla að njóta þess að auki.