Með skottið á milli fótanna

Mér finnst erfitt að viðurkenna vanmátt minn. Ég vil vera við stjórnvölinn öllum stundum; haga hlutunum algjörlega eftir eigin höfði. Þegar ég svo hrasa og get ekki bjargað mér ein og óstudd, finn ég fyrir skömm. Þessi árans skömmustutilfinning virðist vera lífseigt fyrirbæri sem vill loða við mig, sama hvað tautar og raular.

Ég hef ekki náð mér upp úr lægðinni sem ég féll í fyrir nokkru og nú er svo komið að ég vil standa upp. Mér tókst ekki að gera það ein og því fæ ég hjálp. Frá og með deginum í dag er ég komin í 6 vikna veikindaleyfi til að hefja meðferð á ný og tækla þennan púka sem pínir mig og kvelur.

Ég get nefnilega engan veginn verið ég sjálf þegar púkinn inni í mér hefur svo hátt að ég get ekki einu sinni hugsað skýrt.

Ég má þakka fyrir að hafa frábært fólk í kringum mig ; vini sem styðja mig fram í rauðan dauðann, systur og foreldra og nána ættingja sem eru boðnir og búnir til að hlaupa undir bagga, yndislegan eiginmann sem hefur áhyggjur, skilningsríka vinnufélaga og ótrúlega umburðarlynda og ljúfa yfirmenn, og svo mætti lengi telja. Þetta gæti verið svo margfalt verra en það er.

Eina manneskjan sem er með fordóma og leiðindi í minn garð er ég sjálf. Þegar kemur að því að sýna öðrum umburðarlyndi er ég fyrst á staðinn en þegar ég þarf sjálf á skilningi og umburðarlyndi að halda get ég ekki með nokkru móti veitt mér réttinn til slíks.

Mér fannst ég lúpuleg og misheppnuð þegar ég kvaddi vinnufélagana í gær ; lítil stelpa sem klúðraði hlutunum. Innst inni veit ég samt að það er eitthvað heilbrigði þarna undir niðri. Heilbrigðið sem rak mig til þess að þiggja útréttar hendur. Jafnvel þó ég hafi þurft að gera það áður.