"Mér líður eins og einhver hafi verið búinn að skeina sig á brauðinu sem ég var að enda við að borða og ég hafi ekki vitað það".

Þetta sagði hann Anton minn í kvöld og hann alveg nelgdi tilfinninguna sem ég hef í nokkra daga reynt árangurslaust að færa í orð. Þannig er þetta nefnilega..fólkið í landinu fór að ráðum þeirra sem virtust allt vita og hélt í góðri trú að allt yrði í lagi. Þegar svo allt um þrýtur erum við öll orðin að aumingjum og afætum og hötuð af öðrum þjóðum. Ömurleg tilfinning.

Þjóðin er ekki bara áhyggjufull, döpur og örvæntingarfull..hún er líka reið.

Í fyrsta sinn skammast ég mín fyrir að vera Íslendingur og næst þegar ég fer til útlanda finnst mér ekki ólíklegt að ég ljúgi til um þjóðerni mitt til að fá að vera metin að verðleikum. Mér finnst ég hálf niðurlægð..og við öll.

Þrátt fyrir þetta fúla og deprimeraða blogg er ég ekki að gefast upp, það er einfaldlega ekki í boði. Við komumst í gegnum þetta og segjum barnabörnunum okkar frá neysluþjóðinni sem skeit upp á bak;)

Hafið það gott og knúsið hvort annað.