Gamla gamla

Nennirinn minn fer ekki í gang í bráð og í sannleika sagt held ég að hann hafi hreinlega gefið upp öndina í verkefnatörninni fyrir áramót.

Ég er að reyna að gera það upp við mig hvort ég stefni að útskrift í vor eða ekki fyrr en um haustið. Samviskan og þrjóskupúkinn í mér segja mér að reykspóla í gegn og bara klára þetta svo ég geti verið áhyggjulaus síðsumars með börnin mín sem þá verða tvö. Hins vegar segir letidýrið í mér að það sé allt í lagi að fresta ritgerðinni fram í október ef allt annað sé klappað og klárt. Ég held samt að ég fari að fordæmi þrjóskupúkans og reyni að göslast í gegn. Sennilega verð ég sáttari ef ég ákveð að gefast ekki upp fyrr en í fulla hnefana.

Þetta var þankahríð í boði Eyglóar!

Ég er svolítið farin að tútna út og barnið sparkar á hverjum degi. Ég finn samt að þetta er lítill letipúki, sefur mikið og sparkar óttalega pent. Mun penna kríli heldur en stóri bróðir sem var nánast farinn að limlesta móður sína á sama tíma meðgöngunnar.

Já..í haust verðum við hjónin komin með tvö börn. Við erum komin á steisjon bíl. Núna finnst mér ég formlega orðin að gamalli kellingu.