Ég fékk vinsamlega ábendingu um það að það væri eitthvað lítið um að vera á blogginu mínu. Það er svosem alveg satt og rétt, enda heitir þetta ágætis blogg þankahríð andlausrar konu og er það ekki að ástæðulausu.

Hér á bæ er lítið um að vera, skólinn og vinnan og heimilið taka sinn toll svo að það er lítill tími afgangs til að sinna áhugamálum eða skemmtanalífi.

Mikið svakalega getur félagsfræðikennarinn rausað um allt og ekki neitt. Mig langar alltaf í nammi í félagsfræði því þá verð ég svo syfjuð og finnst mig vanta gleði og ánægju í líf mitt þessar 80 mínútur dagsins. Sem er svosem allt í lagi, ég ét þá bara nammi ef mig langar nammi. Ef ég stíg í rasskinnarnar einn góðan veðurdag þá verður bara að hafa það.

Talandi um rassa. Ég er að fara að reyna að vera virk í ræktinni aftur,svona á milli þess sem ég læri og vinn og geri eitthvað annað..ég fór í ræktina í gær og Ingibjörg bekkjarsystir lét mig gera killer magaæfingar og harðsperrurnar hafa aldeilis látið á sér kræla.

Síðustu helgi vorum við í sumarbústað. Það er svosem ekkert í frásögur færandi, en á leiðinni heim hellti ég eplasafa í klofið á mér..af hverju missi ég öll matvæli í klofið á mér??? Þetta hlýtur að vera Freudískt, svei mér þá.

Mig langar í klippingu. Mig langar í litun. Mig langar í megrun. Mig langar í föt. Mig langar að vera brún. Mig langar..mig langar...

Já ég er sko með ljótuna á háu stigi í dag.