LÚÐI!!

Ég var farin að halda að nördagenið í mér hefði dáið drottni sínum og satt best að segja var ég hálfpartinn farin að sakna þess, því það gefur lífinu lit að nördast svolítið af og til. Það er alltaf gott að geta hlegið svolítið að óförum sínum og skemmt öðrum í leiðinni.

Þannig er málið að ég er alveg svakalega náttblind, ég er bara eins og blindur kettlingur um leið og það fer að rökkva úti. Ég skellti mér með bæði börnin í sveitina til mömmu og pabba þar sem kallinn var að fara erlendis á vegum vinnunnar og eldsnemma einn morguninn skríður Ísak fram úr og fer á klósettið sem er svosem ekkert í frásögur færandi. Nokkru síðar ákveð ég að gera slíkt hið sama og staulast fram í myrkrinu.

Skyndilega heyrir mamma háan skell. Þá hafði dóttir hennar gengið af öllu afli á lokaða baðherbergishurðina! Ég hafði þá semsagt bara gert ráð fyrir því að sonur minn hefði skilið dyrnar eftir opnar eins og vanalega og gekk bara ótrauð á hurðina. Þvílíkur snillingur sem ég er.

Ég get allavega sagt ykkur það að ég ber marblettina mína með stolti og er enn hlæjandi..þetta var líklega svona “had to be there moment” en jeminn, ég bara get ekki hætt að flissa!