Drottning apanna

Já.. ég er drottning apanna, það leikur enginn vafi á því. Í gær, í miðjum tónmenntartíma, hrópaði ég upp yfir mig því skyndilega mundi ég það að ég skildi skó barnsins eftir á bílþakinu. Þegar ég hafði lokið við að festa drenginn í stólinn, settist ég inn í bíl og brunaði af stað. Eftir hádegi fór mig að ráma í þetta og sá skóna fyrir mér í vasa óprúttins aðila eða sundurtætta á hraðbraut Reykjavíkur. Eftir að hafa básúnað tíðindunum rækilega yfir allan hópinn, sest ég inn í bíl og í farþegasætinu bíða litlu strigaskórnir eftir mér. Algjör api.

Ég er svona á öllum vígstöðum. Í ræktinni um daginn var ég að reyna að spreyta mig á pallaæfingum (sem ég er by the way alveg búin að gefa upp á bátinn)sem er svosem ekki í frásögur færandi nema það að ég sparka svona snilldarlega í vatnsbrúsann minn í einu sparkinu sem kom auðvitað langt á eftir öllum hinum. Ég neyddist því til að smokra mér á milli allra kvennanna sem voru að ná sporunum og sækja brúsann með skottið á milli lappanna. Stuttu seinna rúlluðu lóðin mín aftan á konuna sem stóð fyrir framan. Apadrottningin ég.

Ég lærði réttan texta gleðibankans fyrir um mánuði síðan.. samt búin að hafa nokkuð mörg ár til að læra hann. Gleðibankinn er ekki eina lagið sem ég hef misskilið hrottalega.

Það er af nógu að taka. Kannki ég láti hitt eiga sig í bili !

Kveðja frá apadrottningunni